PAUL's profileLa Emancipación del AlmaPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
December 02 ไทยรวมกำลังวันนี้ระหว่างอาบน้ำ เผอญเกิดรำลึกถึงเพลงปลุกใจเพลงหนึ่งที่เด็กไทยหรือคนไทยอย่างน้อยที่ร่วมรุ่นกับผมคงจะเคยได้ยินกันเสมอตอนเด็ก ๆ ทำให้นึกถึงสถานการณ์บ้านเมืองในปัจจุบัน ตอนนี้ หลาย ๆ อย่างเกิดตรงข้ามกันสิ่งที่เพลง ๆ นำเสนอไว้
ไทยรวมกำลังตั้งมั่น จะสามารถป้องกันขันแข็ง ถึงแม้ว่าศัตรูผู้มีแรง มายุทธ์แย้งก็จะปลาตไป ขอแต่เพียงไทยเราอย่าผลาญญาติ ร่วมชาติร่วมจิตเป็นข้อใหญ่ ไทยอย่ามุ่งร้ายทำลายไทย จงพร้อมใจพร้อมกำลังระวังเมือง ให้นานาภาษาเขานิยม ชมเกียรติยศฟูเฟื่อง ช่วยกันบำรุงความรุ่งเรือง ให้ชื่อไทยกระเดื่องทั่วโลกา ช่วยกันเต็มใจใฝ่ผดุง บำรุงทั้งชาติศาสนา ให้อยู่จนสิ้นดินฟ้า วัฒนาเถิดไทย,ไชโย! ตอนนี้เรากำลัง "ผลาญญาติ" ตีกันเอง ไม่ได้ "ร่วมจิตเป็นข้อใหญ่" แล้ว ต่างฝายต่างต้องการเอาชนะซึ่งกันและักัน ต้องการปกป้องสถานะความมั่นคงของสิ่งที่ตนมีอยุ่จนลืมไปว่าได้ทำให้บ้านเมืองเดือนร้อนเพียงไร ต่าง "มุ่งร้ายทำลาย" กันเป็นหลัก ที่น่าสนใจคือ สิ่งที่กำลังเกิดกับประเทศชาติขณะนี้ เป็นสิ่งที่เพลง ๆ นี้ได้เตือนไว้ นั่นคือ พอขาดปัจจัยที่กล่าวมาแล้ว ก็จะเกิดผล คือ ไทยนานาภาษาเขาต่างเฝ้ามองด้วยความสมเพช ไร้เกียรติยศฟูเฟื่องอีกต่อไป ชื่อก็กระเดืองแต่ในทางที่เสียหาย และแล้วสิ่งที่ไม่อยากเห็นในอนาคตคือ ไทยไม่สามารถอยุ่จนสิ้นดินฟ้า และไร้ความวัฒนาอีกต่อไป พอได้ฟังเพลงนี้ ถึงแม้รู้ว่าเป็นเพลงปลุกใจชาตินิยม แต่มันดูเป็นกลาง ๆ ดี ไม่ได้เจาะจงว่า ชาติ หมายถึง กลุ่มหนึ่งกลุ่มใด แต่เป็นชาติที่ประชาชนเป็นเจ้าของประเทศที่ต้องรวมกันทำนุบำรุงปกป้องให้เจริญก้าวหน้าเพื่อความผาสุกของประชาชนเอง การมีชาตินิยมก็ไม่ได้ไม่ดีเสมอไป แต่หลาย ๆ กรณีการมีชาตินิยมก็ทำให้การสร้างชาติทำได้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น เพียงแต่ชาตินิยมต้องอยุ่บนตรรกะที่มีเหตุผล และัเป็นไปเพื่อประโยชน์สุข ของประชาชนและไม่ทำร้ายผู้อื่น ไม่ว่าจะกลุ่มที่ไม่็เห็นด้วย หรือ ประเทศอื่น ท้ายนี้ ก็ได้แต่ปลง และใช้สัจจธรรมเข้ามาปลอบใจ ที่ว่า ทุกสิ่งไม่จีรังยั่งยืน ทุกอย่างมีเสื่อม ถ้าคนไทยที่อ้างตนเป็นคนพุทธ หรือแม้กระทั่งแสดงตนว่าตนยึดมั่นในหลักการของพุทธศาสนา ถือศีลกินเจอย่างเคร่งครัด คิดได้อย่างนี้ หลาย ๆ อย่างในบ้านนี้เมืองนี้คงไม่ได้ดำเนินมาถึงจุดใกล้เสื่อมได้เช่นนี้ August 12 นาลกสูตร ๒๕/๔๒๐เมื่อคืนพอดีนั่งเขียนงานอยู่ เกิดเบื่อ ๆ เหลือบไปเห็นข้อความตัวเองที่เขียนขึ้น MSN เอาไว้ คิดไปคิดมาเห็นว่าท่าจะดีหากรจนาเป็นร้อยกรองได้ เลยเลิกเขียนงานเลยครับ หันมาเขียนกลอนแทน ข้อความดังกล่าวมาจาก นาลกสูตร ๒๕/๔๒๐ สอนเรื่องการไม่โอ้อวดตัวว่ามีความรู้ ข้อความมีว่า “"ห้วยน้ำน้อย ไหลดังสนั่น ห้วยน้ำใหญ่ ไหลนิ่งสงบ สิ่งใดพร่อง สิ่งนั้นดัง สิ่งใดเต็ม สิ่งนั้นเงียบ.." ผมเลยจัดการร้อยเรียงเป็นด้วยภุชงคประยาตฉันท์ ๑๒ ได้ดังนี้ครับ...
นทีน้อยชะผ่านโตรก กระซ่านโชกกุก้องไพร ริให้คิดและผิดไป มิใช่สายกุวารี มหรรณพนทีใหญ่ สิกลับไหลระเรื่อยถี่ สงบเงียบกระเพื่อมที ละนิดน้อยเพราะเต็มธาร อนึ่งโอ่งอุทกพร่อง ตะโกนก้องจะดังนาน ผิเติมเต็มสิไม่ปาน จะร้องตีบ่มีเสียง ประหนึ่งคนฉลาดน้อย สิต้องคอยริเทียบเคียง จะอ้างอวดและมองเมียง ติดูแคลนบ่เมตตา วิทูชนสิถ่อมตน ตริตรองจนลุปัญญา จะเรียนรู้มิหยามค่า มิโอ้อ่าสงบงาม หวังว่าจะเป็นเครื่องเตือนสติคนเราที่ยิ่งเรียนสูงยิ่งคิดว่าตนรู้ เที่ยวดูถูกผู้อื่นเพียงแค่กระดาษที่รับรองความรู้เขามีน้อยกว่าตนหรือไม่มีเลยเท่านั้น ธรรมในโลกนี้มีอยู่คณานัปยากที่ใครจะรู้ทั้งหมดได้ ดังนั้น น่าจะถ่อมตนเปิดใจเรียนรู้ซึ่งกันและกันดีกว่านะครับJune 16 My Political/Economic Ideological InclinationI always claim myself a leftist person and some of my friends just make a mockery of that statement. One of them, though considered very close to me, used to say, 'you are not leftist, you are just conservative'. Hmmm, I was wondering how I behaved to make her think that way!
 Considering my indecisiveness, I sometimes even thought I was actually conservative. Perhaps, I don't have any problem with some sort of authorities, such as the monarchy and military regime as long as it is genuinely good (although in reality it rarely happens, and actually my argument is always subject to this conditionality anyway). Or, I even sometimes made fun with friends that I would one day stage a coup, and establish a socialist regime! Hahaha...even saying 'to establish a socialist regime' never convinces my friends that I am a leftist! hahaha... Then, the question is 'am I a conservative?', or 'do my friends know what exactly the differences between "conservatism" and "socialism" are?'. Therefore, it is interesting to test my own political and economic stance objectively. I was directed to several websites that try to map individual's political and economic ideology. I was even excited during the test if what I believe I am would correspond with the result. Perhaps, I could accept the fact that I really am conservative!
 1. The first one is Political Compass : The result is described in a scale of 10 in (X,Y) co-ordinates whereby x=10, x=-10, y=10 and y=-10 are labelled as 'neo-liberalist', 'collectivist/communist', 'fascist', and 'anarchist', respectively. The result is then plotted to fit one of the four quadrants. The first quadrant should be those neo-conservatives, for example, in the White House or the facist regime in its extreme. The second quadrant is for those who admire Soviet-styled communist regimes. The third quadrant, perhaps, fits people who see benefit of the combination of social welfare and individual liberty in social democratic system. And, the last quadrant may refer to those advocate genuine liberal democracy and the market mechanism of 'invisible hand'.
My scale is (-5.63, -3.03), which means I am moderate leftist in economic ideology and moderate libertarian. What does it mean by those jargons? It means I believe that collectivism should be the right economic system in society. Though not discouraging private corporations, collective measures can be formed to balance their negative externalities and redistribute social benefits in a fairer manner. In terms of political stance, contrary to what my friends always think I am, I am quite against the establishment and value individual liberty.
The chart below shows my position (the smiling blue dot) in comparison to other well-known people. So, I am considered by the result as 'economic left', 'collectivist', and 'libertarian left'. That places me in the same quadrant as Mahatma Gandhi, Nelson Mandela and Dalai Lama. WOW, I didn't know that actually I am born to be a social and spiritual movement leader!
 hahaha. That's funny but intereting! 2. Moral Politics: This test explains why you think what you think by mapping your personal moral system. Moral views are the major factors that influence political opinions. Every political stance can be explained by one's moral position on the inner value of human beings and their role in society. By answering the questions it will result in mapping your political inclination in a Moral Matrix. This matrox has two Dimensions: (1) the Moral Order dimension defines your ideal view of the world. Achieving or preserving that ideal order is the goal of politics, and (2) the Moral Rules dimension defines the rules you think are most appropriate to achieving your ideal moral order. Implementing these rules is the object of politics. The Matrix is also divided into 4 quadrants. The 1st one is for 'high moral rules/high moral order' which can fall into 'authoritarian' type. The 2nd one shows 'high moral rules/lower moral order' which corresponds to 'socialism' type. The 3rd one is an area of 'low moral rules/low moral order' which is liberalism. And, the 4th one is a combination of 'low moral rules/high moral order' which represents 'conservatism'.
My score is interestingly similar to the first test. It is -1.5 on the Moral Order and 2.0 on the Moral Rules axis. This can be interpreted as I am tending toward the value of socialism in a moderate manner. The political system that fit my value should be 'social democratism'. WOW...I am becoming confident that I am a true socialist! The graph below shows my position in the Moral Matrix.
3. Politopia: This website also tests your political ideology. However, the questions are quite socially American, so I suggest those who are interested in doing the test adjusting it to your own political and social culture. There is not much technical difficulty for this test. The result is quite straightforward. It put your score into a map indicating your political ideology whereby North represents 'free market' (neo-liberalist), South shows the tendency to prefer government role in the economy (Socialist), East suggests fewer personal freedom (authoritarian), and West is those who value more personal freedom (liberalist). Again, I am positioned toward the Souther zone which can be interpreted according to the website's description as 'a Southerner-an egalitarian-which means that you advocate an increased role for the government in the economic realm. You are more or less pleased the government's role in the personal realm'. Again, I am leaning toward leftist/socialist...hmmm interesting.
4. Advocates for Self-Government's test: It claims to be a shortest political ideology test. My economic issue score 40%, and personal issue did 70%. Actually, the area in which my co-ordinate falls is in the Leftist area if there is not a Centralist opisition. I think the test creaters may think that those exhibit soft-moderate characteristics of each type can change their decision according to issues and situation. It describes ''Centralists' espouse a "middle ground" regarding government control of the economy and personal behavior. Depending on the issue, they sometimes favor government intervention and sometimes support individual freedom of choice. Centrists pride themselves on keeping an open mind, tend to oppose "political extremes," and emphasize what they describe as "practical" solutions to problems'.
5. OKcupid.com's political ideology test: The result is again putting me into social democratic camp. The score is 61% permissive to Social Liberal, and 21% permissive to Economic Liberal. I am thus best described by their typology as a Democrat, exhibiting a very well-developed sense of Right and Wrong and believe in economic fairness.
6. QuizFarm's political ideolofy test: The result also shows that I am Democratic Socialist. It describes, 'You are a Democratic Socialist! You beleive that the government should support programs like social welfare and that there should be a small gap between the rich and the poor'. My detailed scores can break down into 83% of liberal, centralist, communist, democratic socialist, 75% libertarian, 67% green politics, 50% conservative, and 17% nationalist.
7. IDEALog: This test reveals that my political ideology departs from libertarian stance toward order by 3 scale points and toward equality by 10 scale points. It means that I believe society should sacrifice individual liberty for social order and equality, but for the former less than the latter.
The pictures below show graphic results of the test No.1, 2, 3 and 4. There are also other tests that I have tried, and you can also google them under the phrase "political ideology test".
In conclusion, these tests basically confirm what I am and how I think I am...but why do I need a reference on what I personally am and think. That's another issue! haha
 VIVA SOCIALISTA!!!
April 28 Thai University RankingsLast year the Commission on Higher Education (CHE) ranked 50 public universities in Thailand for the first time. Expectedly, it was so controversial that the methodology CHE used was inappropriate and did not well represent the quality of many universities. Many people were even suspicious of the ranking and CHE's intention in particular. The following table shows the first 20 universities ranked by their excellence in research (left) and teaching (right).
April 26 AlishanThe day before yesterday I just felt strange that I wanted to listen to one particular song. It became the old Chinese song called "Gao Shan Qing" (高山青) that I firstly heard from Teresa Teng (鄧麗君)'s album long time ago. It describes the beauty of aboriginal Taiwanese girls of Alisan. The melody of this song is so unique that it reminds me of the place I visited many years ago. It was a nice place and I hope I can go there again esp.when the cherry trees blossom.
Here is the lyric of this song and I put this song as the blog's background music as well! haha :)
高山青 澗水藍, 阿里山的姑娘美如水呀, 阿里山的少年壯如山...啊..啊...阿里山的姑娘美如水呀, 阿里山的少年壯如山... 高山常青 澗水常藍, 姑娘和那少年永不分呀, 碧水長圍著青山轉.....那魯灣多依娃哪呀嘿...依呀嘿....
Note: The Alishan National Scenic Area (阿里山國家風景區) is a mountain resort and natural preserve located in the mountains of Chiayi County in Taiwan. It includes, among other things, mountain wilderness, four villages, waterfalls, high altitude tea plantations, a narrow gauge railroad and several hiking trails. The area is popular among tourists and mountain climbers, and Alishan or Mount Ali (阿里山) itself has become one of the major landmarks associated with Taiwan. The area is also famous for its production of high mountain tea and wasabi (from Wikipedia) April 24 PhD = Pathetically having Doubts (in yourself)ในที่สุดก็นึกคลึ้มขึ้นมาอีกคำรบหนึ่งครับ คิดว่าจะเขียนอะไรให้เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ที่ติดตาม blog มาตลอดได้ทราบข่าวคราว (และคาว) ความคืบหน้าในชีวิตรักนักศึกษาอย่างผม ผมหยุดเขียนไปนานกว่าสามเดือนได้ อันเนื่องมาจาก หนึ่ง ยุ่ง ๆ เรื่องการเรียน สอง เซ็ง ๆ ไม่อยากเขียนไร และที่สำคัญ สาม หมดมุกครับ เรื่องราวเพ้อเจ้อก็จบไปแล้ว เหลือแต่เรื่องน่าเบื่อและเซ็ง ๆ ของการเรียน อย่างไรก็ขอรายงานกิจกรรมที่ผ่านมาในช่วงที่ไม่ได้เขียนอะไรไป
แน่นอนครับ เรื่องอันดับเเรกที่ผมควรจะกล่าวถึงก็คือ การเรียน หยุด update ไปก็หันกลับไปเน้นการเขียนงานมากขึ้น แล้วผลที่ออกมาก็ดีครับ คือว่า โครงการที่เขียนเสนอไปก็ผ่านไปได้ด้วยดี จนเข้าเดือนมีนาคม ซึ่งควรเป็นเวลาที่ผมจะได้นำเสนอโครงงานต่อธารกำนัล แต่อาจารย์ก็ไม่ว่างหลังจากอาทิตย์แรกของเดือน กว่าจะได้ก็วันศุกร์สุดท้ายของเดือน ทำให้รั้งท้ายเพื่อนอีกสองคนไปหน่อยสองสัปดาห์ แต่ก็ไม่เป็นไรครับ ถือว่ามีเวลาเตรียมการนำเสนอ หาการ์ตูนมาใส่ในพาวเวอร์พอยต์ให้ดูน่ารัก เฮ้ย ไม่ใช่...ในที่สุดวันที ๓๐ มีนา วัน"ฤกษ์งามยามปลอดคลอดง่าย ๆ ลูกนั้นเป็นชายร้องแว้แว้ พี่ป้าน้าอามาดูแล ล้างแช่แล้วก็ส่งให้แม่นม" เฮ้ย ไปเอากลอนขุนช้างขุนแผนมาได้งัยเนี่ยะ....ครับ วันนั้น วันของผม แต่งองค์ให้หล่อกว่าเดิมนิดส์นึง (จริง ๆ ก็หล่ออยู่แล้วเป็นทุนเดิม..อิอิ) วันนั้นจำได้ ทรงสี power blue ดูมั่นใจสุดฤทธิ์ การพรีเซนต์เทชั่นก็ผ่านไปด้วยการทำเวลาทีเยี่ยมยอดไม่เกิน ๓๕ นาที เหลือเวลาให้ผมสยองด้วยคำถามนานานัปการ ครับ แล้วมันก็เป็นจริง ผมถูก bombard ด้วยคำถามที่จริง ๆ ก็รู้อยู่แล้วว่าจะโดน แต่วันนั้นเหมือนมีไรมิทราบ สมองกลวง คิดไม่ออก เลยตอบไปได้บ้างไม่ได้บ้าง ตามแขนเนี่ยะถลอกไปหมด เพราะเอาสีข้างเข้าถูตลอด ฮาๆๆ แต่ในที่สุดช่วงเวลาวิกฤติก็ผ่านพ้นไปได้ หลายคนก็เห็นว่าน่าจะโอเค แต่ทั้งหมดทั้งปวงขึ้นอยู่กับอาจารย์ท่านละครับ
หลังจากนำเสนอเสร็จ ก็ไปนั่งรอการพิพากษาของคณะลูกขุน พร้อมสวดมนต์ โอม ศรีคเนศายะ นะมะฮา เพื่อให้ไม่มีอุปสรรคอันใดมากล้ำกลาย ครับ แล้วผมก็ถูกเชิญให้ไปในห้อง บรรยากาศแรกก็โอเค อาจารย์ก็เริ่มอารัมภบทประมาณว่า I have both good and bad news...let me tell you the first one first. You have proved that you are smart enough to go on with PhD. Your presentation showed that you have been working hard and I know that. However, the bad news is I haven't signed the paper for you to go for fieldwork yet. I think you will need more time to simplify your project. What you have presented is so big and involved 3 theses. ผมก็...ทำงัยละครับ..อึ่งกิมกี่ (หรือในภาษาจีนกลางก็คือ หวงจินจี้ (黃金記) ผมว่าคำนี้คงเป็นชื่อยอดนิยมของคนไทยเชื้อสายจีน แล้วนำมาตั้งเป็นชื่อร้านค้า แล้วคำแรกที่เป็นนามสกุล "หวง" หรือ "อึ้ง" ก็มาพ้องกับ "อึ่ง" ในภาษาไทย คนไทยหัวใสจึงลากมาใช้เป็นแสลงต่อท้าย)
"โห..ไรว้า...ทำมาตั้ง ๖ เดือน ทำไมไม่เห็นบอกไรเลยอ่ะ อ่านป่ะอ่ะพี่ ส่งดร๊าฟท์ให้ทุกเดือน อุตส่าห์นั่งอดตาหลับขับตานอน ก็ไม่เห็นคอมเมนต์อะไรเลยว่าให้ปรับเปลี่ยน อยู่ ๆ มาบอกกันตอนปลายหลังจากเสนอสาธารณชนไปแล้ว งี้ก็สวยดิพี่ จะเอางัยกับผมก็บอกมา" อย่าเพิ่งคิดว่าผมพูดออกไปนะครับ เพียงแต่คิดเท่านั้น
คือขอเล่า background นิดส์นึงว่า อาจารย์ที่ปรึกษาผมเนี่ยะ เป็นคนยุ่งมาก ๆ วัน ๆ ไม่ค่อยอยู่คณะเพราะแกเป็นถึงผู้อำนวยการโรงเรียน ใคร ๆ ก็เชิญแกไปตามงานทั้งวิชาการหรือไม่ก็ตาม ทั้งในและต่างประเทศ ผมว่าแกก็ไม่ได้อ่านงานผมเท่าไหร คอมเมนต์แต่ละทีก็จะกว้าง ๆ ผิดกับอาจารย์อีกคนที่อยู่ใน panel ด้วย คนนี้คอมเมนต์งานเป็นหลัก แต่ผมว่าแนวทางที่คนหลังแนะนำให้ทำ ไม่ค่อยถูกใจคนแรกเท่าไหร แต่แปลกที่แกก็ไม่พูดอะไรมากมาย ปล่อยให้ลั้นลาไปเรื่อย ๆ และปัญหาคือ คนแรกแกมีอำนาจเซ็นต์เปเปอร์ต่าง ๆ ด้วยนะดิ .. เฮอ ซวยเลยกรู ตอนนี้แกเลยเล่นบทคนมีอำนาจในมือ จะบีบก็ตายจะคลายก็รอด ผมเป็นเพียงลูกไก่ตัวน้อย ๆ ถ้าตายไปก็คงไปเกิดในกลุ่มดาวลูกไก่เป็นแน่ แต่มันคงหนาวมากบนนั้น อย่ากระนั้นเลย ผมเลยต้องตีบทเศร้า สับสน ว้าวุ่น ครุ่นคิด วิตกจริต ไร้อารมณ์ อยากปลงสังขาร
ปรากฏว่าแกให้ทำใหม่เลยอ่ะ แม่เจ้าประคุณโว้ย ทำไมชีวิตกรูเป็นงี้ว่ะ ให้ตั้งคำถามการวิจัยใหม่ แกบอกว่า งานที่ดีต้องเข้าใจง่าย จะบอกอะไรก็บอกมาตรง ๆ.... โหพี่คร๊าบ ผมก็ว่าผมถามง่าย ๆ แล้วนะ แถมคำถามพี่ก็โอแล้ว ตั้งแต่ผมตั้ง ทำไมมากลับลำกันแบบนี้อ่ะ...ผมได้แต่คิด แต่ต้องปิดปากก้มหน้าทำต่อไปถ้ายังอยากได้อีคำว่า ดร. กลับบ้าน
ผมก็ศิษย์มีอาจารย์หนึ่งบ้าง .... จับโน้นประสมนี่ ... กลายเป็นโครงการวิจัยชิ้นใหม่นำเสนอแกไป ภายในหนึ่งอาทิตย์ หลังจากคุยกันอีกครั้งหลังการสัมมนามหาวิปโยค ๓๐ มีนา ๕๐ ซึ่งเป็นวันที่นักวิชาการไทยควรน้อมจิตรำฦกส่งเมตตาจิตมาให้ผมด้วย..แฮๆๆ จากนั้นก็ให้เวลาแกอ่านกันอีกหนึ่งสัปดาห์ วันนี้ ๒๓ เมษา ได้ฤกษ์ กะว่าถ้าคอมเมนต์กว้าง ๆ เหมือนเดิม แม่จะด่ากราด หรือไม่ก็กลับไปซื้อปืนพร้อมกระสุน วันรุ่งขึ้นมากราดยิงแบบเด็กเกาหลีที่เวอร์จิเนียเท็ค ให้มันรู้แล้วรู้รอดไป เอาซิว่ะ กรูไม่ได้เกิดทุกคนก็อย่าหวัง ฮาๆๆๆๆ โห ท่าทางผมแค้นน่าดู ไม่หรอกครับ ท่านเป็นอาจารย์มีเวลาน้อย ผมเป็นเพียงเศษชีวิตเล็ก ๆ ที่มาจากประเทศกำลังพัฒนา ไม่ควรค่าต่อการใส่ใจมากนัก ถ้าไม่จำเป็น
วันนี้ก็ดูหมอมาเต็มที่ ถึงแม้ว่าราหูจะทับลัคนาผมยังไม่ออกเลยก็ตาม กว่าจะออกก็ปลายปีหน้าโน้น เฮอ คิดแล้วเหนื่อย แต่วันนี้แม่หมอในหนังสือพิมพ์ออนไลน์ประชาไทยทำนายดวงราศีพิจิกสำหรับสัปดาห์นี้ค่อนข้างโอเค ก็เลยยังมีหวังว่าจะดีบ้าง และแล้วก็เป็นดังแม่หมอประชาไทยทายไว้ วันนี้ผมก็ไปเจอ panel มาอีกครั้ง ออกมาดีเกินคาด คอมเมนต์มีประโยชน์ในการแก้ไขปรับปรุง ทำให้มีกำลังใจในการทำงานต่อไป ก็คงต้องแก้กันอีกครั้งตามที่เขาแนะมา แล้วส่งให้ดูอีกรอบ จากนั้นก็หวังว่าจะได้กลับไปเก็บข้อมูลเสียที ภาวนาสาธุให้ผมด้วยนะคร๊าบพี่ ๆ น้อง ๆ เพื่อน ๆ ไปไหว้พระวัดไหนศาลเจ้าไหนก็ไหวเผื่อกันบ้างนะ
เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้เรากลับมาดูตัวเองอีกว่า จริง ๆ แล้วเรามีปัญญาทำหรือเปล่า ไอ้ PhD เนี่ยะ เริ่มสงสัยสติปัญญาความสามารถตัวเองขึ้นมาหลายครั้ง ซึ่งน่าจะเกิดกับหลาย ๆ คนที่เรียน ป.เอกกัน ผมถึงตั้งหัวข้อวันนี้ว่า PhD = Pathetically having Doubts (in yourself) แต่ขึ้นหลังเสือแล้วลงยากครับ ต้องอดทนหากำลังใจทำต่อไป เพื่อบิดามารดร พี่น้อง ญาติโกโหติกา ผองเพื่อน ประเทศชาติ และชาวโลก ก่อนที่จะละสังขารไปเกิดเป็นดาวลูกไก่ในอนาคต อิอิ
ชีวิตที่ผ่านมาสองสามเดือนก็มีเรื่องให้ปวดหัวอย่างที่เล่าแหละครับ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา มีทุกข์ก็มีสุข มีขึ้นก็มีลง เหมือนเพลงที่เจินเจินได้ร้องไว้ "ต้องสู้จึงจะชนะ" ว่าแล้วก็ขอปิดท้ายด้วยเนื้อร้องบทเพลงดังกล่าว และหวังว่าทุกคนคงสบายดีนะครับ มีไรก็เขียนมาเล่าสู่กันฟังด้วย ไปหละ จบบริบูรณ์...
อยู่ดีดีทรุดลงไม่น่าเสียใจ อยู่อยู่ไปพลาดผิดไม่น่าเศร้าซึม ทำตัวเหมือนสิ้นแล้วทุกสิ่ง วันวันเมาโซเซ ร่างที่ไร้วิญญาณเหมือนหุ่นไล่กา เปรียบชีวิตคนดังคลื่นใต้น้ำในทะเล บางครั้งขึ้นบางครั้งลง ดวงดียินดีดวงอับช่างมัน พรหมท่านลิขิตไว้ให้เป็น สามสิบลิขิตฟ้าเจ็ดสิบต้องฝ่าฟัน ต้อง สู้ ต้องสู้จึงจะชนะ January 23 The end of the episodeในที่สุด ละครฉากหนึ่งของชีวิต ก็จบลงครับ ตอนต่อไปจะเป็นอย่างไร คงต้องคอยติดตามกันไป กำลังหา theme อยู่ อาจเป็น theme ที่เกี่ยวกับเรื่องการเรียนแทน ฮาๆๆๆ เครียด ๆๆ
ตอนนี้ก็โค้งสุดท้าย ต้องแก้โครงร่างวิทยานิพนธ์อีกครั้ง ซึ่งอาจเป็นครั้งใหญ่เกือบสุดท้ายก่อนจัดสัมมนาเสนอโครงการ (proposal seminar) แล้วก็จะได้กลับบ้านกลับช่องเสียทีไปเก็บข้อมูลและหาเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ และที่สำคัญอีกอย่างคือ กลับไปกินอาหารอร่อย ๆ ที่เมืองไทย อิอิ พูดแล้วน้ำลายไหล หวังว่าทุกอย่างคงผ่านไปได้ด้วยดี ถ้าไม่ผิดพลาดอะไร คงได้กลับเมืองไทยปลายกุมภาฯ หรือต้น มีนาฯ แต่ก็ไม่แน่อ่ะ ของอย่างงี้กะเกณฑ์ไม่ถูก อาจารย์อาจให้อยู่ต่ออีกหน่อยเพื่อเตรียมตัวชุดคำถามเพื่อสัมภาษณ์และข้อมูลที่จะไปเก็บ ถ้าเป็นอย่างงั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเป็นตอนไหนที่จะได้กลับ อาจกลายเป็นเมษา/พฤษภาก็เป็นได้ ชีวิตช่วงนี้วางแผนลำบากอ่ะครับ
เอาหละ จะไปอ่านหนังสือต่อและ จะได้กลับบ้านเร็ว ๆ สมอยาก บ๊ายบายครับ January 11 The Miracleวันนี้จะเล่าเรื่องที่อาจฟังได้ว่าเป็นสิ่งที่ลี้ลับเหนือธรรมชาติก็ว่าได้ เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา นึกเคลิ้ม ๆ ผมก็เลยออกไปเดินเล่นคนเดียวตอนเย็นครับ (ขี้เกียจชวนไอ้จอนไป เห็นบ่นว่ายุ่งโน้นยุ่งนี่ ไปคนเดียวก็ได้วะ) เดินไปก็คิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตที่ผ่านมาครับ เข้าอีหร่อบเดิม ประมาณยังตัดใจไม่ลง
เดินไปริมทะเลสาปจนถึงท่าเทียบเรือหลัง National Museum ปลอดคน เลยหยุดนั่งมองอะไรรอบ ๆ ได้บรรยากาศไปอีกแบบหนึ่ง ไร้ผู้คน แสงรำไรพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน ลมเย็น ๆ พัดพอให้รู้สึกสบาย ๆ แต่จิตใจมันยังคงว้าวุ่นครับ ประมาณอยากได้คำตอบกับชีวิต เลยลองของนิดส์นึง แหงนหน้าขึ้นไปบนฟ้าแล้วพูดกับสิ่งที่เราไม่รู้ความมีอยู่และมองไม่เห็นด้วยตา ผมพูดกับฟ้าประมาณว่า "ถ้าหากมีสิ่งใดก็ตามอยู่บนฟ้าจริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นพระเจ้า เทวดา สิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือสิ่งใดก็ตาม ตอนนี้ผมทุกข์ใจมากครับ ผมอยากให้ท่านช่วยหาคำตอบให้กับชีวิตว่ามันเกิดอะไรขึ้น ขอให้ท่านส่งสัญญาณอย่างใดก็ได้ให้ผมได้คิดหรือได้เห็น ซึ่งจะทำให้ผมสามารถหาคำตอบต่อปัญหานี้ได้"
โอ้ว เอาแล้วตรู.. เล่นของสูง (ในใจก็หวั่น ๆ เหมือนกัน) กลับมาก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นมากนัก จนวันถัดมา บ่ายแก่ ๆ นั่งอยู่ที่ห้องแล้วก็เห็นภาพอะไรบางอย่างที่ทำให้คิดว่าในที่สุดตัวเองไม่ควรมานั่งกลุ้มใจอีกต่อไป ผมไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าคนรู้จักคนหนึ่งของเขาที่ไม่จำเป็นต้องแคร์อะไรมากมาย แล้วทำไมผมต้องมาแคร์อีกต่อไป มันไม่คุ้มกันเลยกับเวลา จิตใจ และความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้ ใช่ว่าผมจะหวังอะไรมากมายครับ แต่อย่างน้อยคนเราไม่ว่าจะอยู่ในความสัมพันธ์แบบไหน เพื่อน แฟน เพื่อนร่วมงาน หรือพ่อแม่ลูก...ความรู้สึกแคร์ซึ่งกันและกันมันย่อมต้องมี และหากจะดำเนินความสัมพันธ์กันไปอย่างยั่งยืน เราควรทะนุทะนอมความรู้สึกดี ๆ เหล่านี้ระหว่างกันเอาไว้ ในเมื่อผมเป็นสิ่งที่ disposable ได้ มันจะต่างอะไรกับสิ่งของหรือส่วนเกินที่จะไร้คุณค่าและพร้อมที่จะถูกตัดออกไปได้เสมอ มันเหนื่อยครับ ผมอาจคิดมากเกินเลยไป แต่นี่มันเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้น ณ ช่วงเวลานี้ (classified)
ในทีสุดเมื่อภาพนั้นแล่นผ่านเข้าตา และความรู้สึกที่บอกข้างตนได้ถูก process ในมันสมองน้อย ๆ ของผมภายในไม่กี่วินาที ผมก็มีความรู้สึกใหม่แล่นเข้าแทนที่ มันเหมือนมีอะไรมายกภูเขาออกจากอก ความกลัดกลุ้ม ความไม่แน่ใจ ความลังเลและความอาวรณ์ต่าง ๆ มันเหมือนหายแว้ปไปกับตา จิตใจมันโล่งสบายและเบาอย่างที่ไม่รู้สึกมาหลายอาทิตย์ ครับ..อย่างที่บอก มันเหมือนเอาภูเขาออกจากอกจริง ๆ และมันก็ทำให้ผมนึกถึงสิ่งที่พูดไปที่ริมทะเลสาปกับสิ่งที่อยู่บนฟ้าเมื่อวันก่อนได้
โอ้ว พระเจ้า...หรือนั่นจะเป็นจริง!! ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ครับ ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใดมาทำให้ผมได้เจอภาพนั้น หรืออะไรก็ตามที่ดลใจให้ผมได้คิดเพียง ณ เสี้ยวนาทีนั้น ผมว่ามันเหมือนปาฏิหาริย์ เล่าให้ไอ้จอนฟังแล้วมันยังเกิดอาการ.."โอ้ว ขนลุกเลยคร้าบ" พี่อุ้ม แม่หมออีกสำนักกล่าวว่า มันเป็นไปได้ที่สิ่งที่อยู่บนฟ้าอาจได้ยินเราจริง ๆ เพราะ ณ เวลาที่เราพูดกับเขานั้น จิตใจเราว้าวุ่นจริง ๆ และอาจโฟกัสหรือจดจ่อจนมีพลังที่ส่งไปอีกมิติที่เรามองไม่เห็นได้
ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใดก็ตาม หรือแม้แต่ความบังเอิญ ผมต้องขอขอบคุณอย่างมาก มันทำให้ชีวิตผมดีขึ้นมากเลยครับ วันรุ่งขึ้น ผมรู้สึกว่าเหมือนมีชีวิตใหม่นิดส์นึง สิ่งที่เคยครุ่นคิดมาหลายอาทิตย์มันไม่ได้เข้ามารบกวนจิตใจอีกต่อไป มันก็มีบ้างอ่ะนะที่บางครั้งมันแวบเข้ามาซึ่งก็ห้ามไม่ได้ ความทรงจำเราไม่ได้ลบได้เหมือนลบไฟล์คอมพิวเตอร์ แต่มันไม่รู้สึกหนักอึ้งอีกต่อไป ผมรู้สึกอยากจะทำอะไรอย่างอื่นที่สนุกสนาน และ enjoy กับชีวิตประจำวันได้มากขึ้น เช่น หาเมนูดีท็อกซ์ทานกับไอ้จอน มันเป็นสิ่งท้าทายใหม่สำหรับผมสองคนในช่วงนี้ที่ทำ food detox และเมื่อใดที่อาหารที่ค้นคิดมีรสชาติดีไม่ต่างจากกินอาหารปกติก็จะรู้สึก fulfil เป็นอย่างยิ่ง แค่นี้ผมก็มีความสุขแล้วครับ
เฮอ...แต่คิดไปอีก ไอ้จอนกลับไปอาทิตย์หน้า เราสองคนกะเจ๊อุ้มคงเหงาขึ้นเยอะ แต่หวังว่างานมันจะพรั่งพรู ๆ และลื่นไหล ๆ จนไม่มีเวลามาคิดมาก คงต้องกลับไปหาธรรมะอีกรอบที่เคยย้ำมาเสมอ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ทุกอย่างย่อมเปลี่ยนแปลงไม่คงที ดังนั้น จงพร้อมรับกับความเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาอย่างมีสติครับ อิอิ จบแบบมีแง่คิดอีกและ!
ธมฺมโสตฺถิ ครับ  January 08 Min borst heorte!Mæl habban cumende tō þæt ende of mīn wēn. Se mann þæt ic lufie næs magon efen wāt þæt ic lufie hine. Ic nú gíet lufie hine. Ac, hit is regnheard þicgan ilca fram hine. Hwý ic nú gíet sceal bīdan for? Unnytt, wēste of tid ac heorte! Mē lēfre wǽre ālecgan ac þurhstandan mid mīn feorh. Ænextan, þæt ýtemest word ic þearf tō hine cýþenne is: “Ic lufie þe”. Þes magon næs him mǽnan. Ic eall wilnian þe wat! * *Note: This blog is written in Old English vocabs but follows Modern English syntax instead.December 31 ปีเก่าและปีใหม่ในที่สุด ปี 2006 ก็กำลังจะจากไป จะว่าไปแล้ว มันจะแตกต่างอะไรกับวันเดิม ๆ เพียงแค่ตอนเราเขียนวันเดือนปีเท่านั้น ชีวิตยังคงเหมือนเดิม ดีกว่าเดิม หรือ แย่กว่าเดิม ต่างก็ไม่มีใครคาดเดาได้ ชีวิตผมก็คงไม่แตกต่าง ยังคงต้องมุ่งเขียนข้อเสนอหัวข้อวิจัยต่อไป อาจารย์ที่ปรึกษาคนที่ป่วยก็น่าจะดีขึ้นและมีเวลาให้ผมมากขึ้น และงานผมก็คงจะเสร็จทันตามที่วางแผนไว้ นี่เป็นสิ่งไม่กี่อย่างที่ผมคงต้องการเป็นพรปีใหม่ครั้งนี้ เรื่องของหัวใจก็คงปล่อยให้มันเป็นไปตามลิขิตสวรรค์ละกัน คงไปกะเกณฑ์ให้มันเป็นไปตามความต้องการได้ยากเหลือเกิน เพียงหวังว่าฟ้าคงจะเห็นใจบ้างก็พอครับ ฟังแล้วดูท้อถอยรับปีใหม่ยังงัยก็ไม่รู้ ฮาๆๆ วันหยุดตั้งแต่คริสต์มาสผมก็ไม่ได้ทำอะไรมากมายเป็นชิ้นเป็นอัน ส่วนใหญ่หมดไปกับการตระ้เวณกินกับเพื่อน ๆ ทั้งทำเองและออกไปกินข้างนอก มีความรู้สึกเหมือนมีวันหยุดจริง ๆ เหมือนกัน โชคดีที่ยังมีพี่ ๆ น้อง ๆ หลายคนที่สนิทกันยังอยู่โยงกันแถวนี้ให้ได้ไม่เหงามาก ท่ามกลางเมืองที่ร้างผู้ึคนยามเทศกาลวันหยุดเช่นแคนเบอร์ร่า่ ร้างจริง ๆ ครับ โดยเฉพาะวันคริสต์มาส เดินเข้าเมืองไปไม่เห็นผู้ึคนเกินร้อยคนได้ มีลมพัดหวิว ๆ เศษใบไม้ปลิว ๆ ให้ภาพเหมือนฉากหนังคาวบอยตะวันตก ฮาๆ อ่อ ลืมบอก ผมได้ย้ายห้องมาอยู่ห้องที่ใหญ่ขึ้น ถือว่าเป็นของขวัญวันคริสต์มาสก็ว่าได้ แต่ของขวัญปีใหม่ยังไม่มีคร้าาาบ หวังว่าจะมีสิ่งดี ๆ ในชีวิตผ่านเข้ามาบ้างทั้งการเรียนและเรื่องอื่น ๆ อีกมากมาย อาจจะหวังมากไปหน่อย แต่เป็นเรื่องของคนที่ยังมีกิเลสเป็นเครื่องกำหนด ผมก็คนธรรมดาคนหนึ่งครับ วันหยุดที่ผ่านมา ก็มีอะไรให้ได้คิดหลาย ๆ อย่าง เหมือนสมองกับหัวใจที่ไม่มีวันพัก มีหลาย ๆ ครั้งที่ผมรู้สึกว่าผมคงทนสถาพหลาย ๆ อย่างที่กำลังเผชิญอยู่ไม่ไหว อยากจะพูดอะไรออกไปให้หายค้างคาจิตใจซะให้หมด จะดีจะเลวก็ค่อยว่ากัน แต่จิตใจผมยังคงอ่อนแอไม่กล้าทำไรเช่นเคย ยังคงต้องเก็บซ่อนความรู้สึกต่อไป และไม่รู้ว่าวันไหนจะกล้าเผชิญกับความจริงที่ต้องพบเมื่อพูดสิ่งนั้นออกไป (classified) เห็นป่ะ ไม่ว่าจะปีเก่าปีใหม่ มันก็ไม่ได้มีอะไรใหม่ ๆ กับชีวิตผมมากนัก พรุ่งนี้ปีใหม่ผมก็ยังเป็นคนเดิม รู้สึกแบบเดิม ๆ และก็ต้องมานั่งรำพึงรำพันเหมือนเดิมกับความไม่เอาไหนของตัวเองเหมือนที่เคยทำมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา นอกจากเรื่องการเรียนที่ผมอยากให้ก้าวหน้าแล้ว ปีใหม่นี้ ถ้ามันจะยากที่จะได้พรที่จะี่ทำให้คนที่ผมมีความรู้สึกที่ดีด้วยมีความรู้สึกเช่นเดียวกัน ผมคงเพียงต้องการให้จิตใจของผมเข็มแข็งขึ้นกว่าเดิม กล้าบอกความรู้สึกของตัวเองได้อย่างไม่ต้องหวั่นเกรงสิ่งใดบ้าง (classified) เท่านี้ผมก็จะพอใจกับชีวิตในปีใหม่แล้วล่ะครับ ปีใหม่นี้ ผมขอให้ทุก ๆ คนสมหวังกับทุกสิ่งที่ปรารถนานะครับ สวัสดีปีใหม่ครับ December 22 การจากลาและการเมาไม่ได้เขียนบล็อกมาหลายวัน พอดีเบื่อ ๆ ครับ สมองไม่ค่อยแล่น การงานก็ช้าโดยเฉพาะเมื่ออาจารย์ที่ปรึกษาคนหนึ่งเกิดป่วยกระทันหัน เลยไม่ได้คอมเมนต์กับ draft proposal ที่ส่งไปเมื่อปลายเดือนที่แล้ว คิดไปคิดมา ชีวิตนักเรียน ป.เอก ทำไมช่างเอาชีวิตไปผูกติดกับใครคนใดคนหนึ่งขนาดนั้น ลำบากครับท่าน เฮอ แต่วันนี้ใกล้วันคริสต์มาส เลยส่งอีเมล์ไปสวัสดีอวยพรแกหน่อย ก็เลยได้ข่าวมาว่าอาการดีขึ้น จะกลับเข้ามาทำงานหลังปีใหม่ ผมเลยกะจะแก้ร่างเดิมส่งไปให้เป็นของขวัญปีใหม่ซะเลย หวังว่าไม่ทำให้หัวใจวายเป็นลมเข้าโรงพยาบาลอีกรอบนะนั่น สาธุ หายวันหายคืนนะครับ
เมื่อวาน พวกเราทำอาหารเลี้ยงส่งพี่ตุ่นเป็นมื้อสุดท้ายที่แคนเบอร์ร่า วันนี้ตอนเช้าตรู่ เจ้าหล่อนก็เดินทางด้วยรถไฟกับเพื่อนไปซิดนีย์แล้ว พรุ่งนี้คงกลับเมืองไทยเสียที จบแล้วครับท่าน ดีใจจริง ๆ เวลาเห็นคนจบเนี่ยะ อยากจบบ้าง ฮาๆๆ ที่จริง น้อง ๆ พี่ ๆ ก็จัดงานเลี้ยงส่งให้เมื่อวันศุกร์ที่แล้วแล้วหล่ะ โอ้ย เมาเละครับพี่น้อง ไม่ได้เมาขนาดนั้นมาหลายปีแล้วนะนั่น ครั้งล่าสุดที่จำได้ว่าเมาแบบนี้ก็ตอนอยู่ที่นิวยอร์ก เมากะเพื่อนคนไทยด้วยกัน กระแดะไปบาร์กิน Tequila กันไปหลาย shot ไอ้เพื่อนก็ถึงกะนอนแผ่กลางทางเท้าในนครนิวยอร์กครับท่าน มันบอกว่าพอเมาแล้วท้องอืดขอนอนแผ่ เดินไม่ไหว คิดแล้วก็คิดถึงชีวิตเด็กเมืองศิวิไลซ์อย่างกระผม อ่อ...มีอีกครั้งที่เมาเละเช่นกัน คือ ตอนไปราชการที่ประเทศจีน ก็เล่นโดนกรอกเหล้าเหมาไถกันแบบวนโต๊ะ ใครเคยไปงานเลี้ยงของคนจีนคงจะพอเดาออก ประมาณ ไม่เมาไม่เลิก แล้วแต่ละทีต้องกรอกหมดเป๊ก หมดเติมหมดเติมเหมือนรินน้ำให้ แต่คราวนั้นจะเมายังงัยก็ต้องประคงสติเพราะเจ้านายนั่งอยู่ด้วย แต่ท่านก็เข้าใจ ฮิฮิ แต่แปลกอย่าง การเมาเหมาไถ ตื่นมาจะไม่รู้สึกมึนหัวครับ ตอนนั้นยังกลัว ๆ ว่าจะตื่นมาไม่ทันคณะออกจากโรงแรม แต่ที่ไหนได้ เป็นปกติ ดีไป... อ่าวตกลงสงสัยคราวนี้จะเป็นการเล่าประสบการณ์การเมาเละเทะไปซะ
ก็อย่างว่าครับ พี่จบทั้งที น้องก็ดีใจ ฉลองให้สักหน่อย ถือว่าจะได้เห็นของแปลก แต่คราวนี้เมาแล้วรู้สึกมือไม้จะพาลไปตบไอ้จอนมากไปหน่อย เห็นคนอื่นเขาบอก ... ผมเหรอ เฮอะ..ไม่รู้เรื่องหรอก มีให้กินก็กินไป กรอกไปหลายขนานเหมือนกัน ทั้งไวน์ขาวไวน์แดง ต่อด้วยเบียร์ สนุกครับท่าน...ได้ข่าวว่ามีคนแอบวางแผนการบางอย่างที่จะทำให้คนเมาอย่างผมทำอะไรอย่างที่ตอนไม่เมาจะทำไม่ได้ แต่ไม่มีหรอกครับ เมาก็ยังมีสติ ไม่มีทางออกนอกลู่นอกทาง ถึงแม้ว่าจะมีคนบอกว่าเดินไม่ตรงทางก็ตาม แต่นั่นเป็นคนละเรื่องเดียวกัน ฮาๆๆ
อ่ะนะ..ไอ้เมาเหล้าอ่ะไม่เท่าไหร พูดถึงเรื่องนี้ต้องขอยกกลอนสุนทรภู่มาอีกแล้ว ไม่เมาเหล้าแล้วเรายังเมารัก สุดจะหักห้ามจิตคิดไฉน แม้เมาเหล้าเช้าสายก็หายไป แต่เมาใจนั้นประจำทุกคำคืน กรี๊ด ๆๆๆ โดยจายจิง ๆ ยิ่งกว่าเพลงร็อกไปไหน ๆ อิอิ บ้าไปอีกแล้วครับ อ่า...นั่นก็มีส่วนในการทำให้คิดอยากจะเมา เมาแล้วมันทำให้เพลิน ๆ ได้ แฮะๆๆๆ วันนี้ไม่พูดเรื่องนี้มากดีกว่า เดี๋ยวคนที่ติดตามอ่านบล็อกเราบ่อย ๆ จะเบื่อ...ครับ ชีวิตผมมันก็มีอะไรทำมากกว่านั่งคิดฝันกลางวันไปวัน ๆ เหมือนกัน ฮาๆๆ
กลับมาอีกครั้งเรื่องพี่ตุ่น พี่ตุ่นจากไปเราก็เหงาละดิ ไม่ครบขา...อ่า ไม่ได้ขาไพ่นะ .. ขาเฮ ขาเมาส์ ขามันส์ โอ้ย หลายขา แต่ละคนก็เริ่ม ๆ ทยอยกันไป เดือนหน้าไอ้จอนกะพี่พิมพ์ก็จะไปฟิลด์เวิร์ก ซุปก็กลับเมืองไทยก่อนไปเมกากว่าจะกลับก็กรกฏา มิถุนาพี่อุ้มก็คงจบ แต่ผมก็กะจะกลับฟิลด์เวิร์กเหมือนกันเดือนกุมภา แต่กลับมานี่ดิ เจ๊งครับท่าน ไม่เหลือใครเลย อ่อ โป้งอาจกลับมาแล้ว ปุ๋มยังอยู่ แต่ก็นะ ขาเฮ ไม่อยู่อะ เหลือแต่ขากินกัน อ้วนอย่างเดียวละดิคราวนี้ ฮาๆๆ
การจากลา มันทำให้เราเศร้าและใจหายครับ ไม่ว่าจะจากกันอย่างไรก็ตาม จากโดยดีก็ใจหายแต่ก็มีความรู้สึกดี ๆ เหลืออยู่และมีโอกาสเจอกัน แต่ถ้าจากลาแบบไม่ดีก็อาจมีทั้งเศร้าและเจ็บปวดใจแทน แต่ก็ต้องปลอบใจโดยใช้ธรรมะครับ อนิจฺจํ ทุกฺขํ อนตฺตา สรรพสิ่งทุกอย่างในโลกย่อมเปลี่ยนแปลงไปตามกรรมเสมอ มีสุขก็มีทุกข์ มีเจอก็มีจาก มีพรากก็มีพบ มีจบก็มีเริ่ม มีเพิ่มก็มีลด เป็นเยี่ยงนั้นเรื่อยไป คิดได้ดังนี้ก็....ฮือๆๆๆๆ...ไม่อยากจากลา
 โถ่ กรู...นึกว่าสำนึก นั่นแหละครับ พอคิดได้ (หรือคิดไม่ได้) ดั่งนั้น ผมจึง เมาดีกว่า .... ฮาๆๆๆ โชคดีนะครับพี่ตุ่น แล้วเจอกันที่เมืองไทย ผมก็จะตั้งหน้าตั้งตาเรียนและเมาต่อไปตามวาระและโอกาสที่อำนวย ฮาๆๆ
(วันนี้แม่ปลื้ม..จบ)
December 10 คนที่ไม่สำคัญวันนี้ตื่นนอนมาก็รู้สึกแปลก ๆ เราว่าหลายคนก็อาจรู้สึกคล้าย ๆ กันในบางครั้ง เราว่า..บางทีเราไม่รู้ว่าในส่วนลึกของจิตใจหรือจิตใต้สำนึกนั้นกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ความรู้สึกผิวเผินที่สัมผัสได้มันบอกได้ว่า "แปลก" การนั่งพิจารณาอารมณ์ความรู้สึกนั้นอาจเป็นหนทางที่ดีในการทำความเข้าใจตัวเอง อย่าปล่อยให้มันผ่านไปโดยที่เราไม่ได้พยายามเข้าใจมัน ถึงแม้ว่า จริง ๆ แล้วเราอาจจะไม่ได้คำตอบเสมอไป แต่ก็ไม่ทุกครั้ง คราวนี้เราอาจรู้ว่าทำไม
สำหรับเรา มันอาจเป็นอารมณ์ของคนที่อายุกำลังมากขึ้นอีกปี สับสน วุ่นวาย กังวล ทั้งเรื่องงาน เรื่องส่วนตัว จิปาถะ แต่สิ่งหนึ่งที่รู้สึกขึ้นมา คือ เราเป็นเพียงเศษเสี้ยวของอะไรต่าง ๆ มากมาย มันอาจจะไม่ได้มีความสำคัญอะไรมากนัก อย่างเรื่องงานวิจัยที่ทำ ถึงแม้ว่าอยากจะให้มันเป็นงานที่ดีเพียงใด แต่โดยธรรมชาติของงานวิจัยระดับนี้ มันก็เป็นเพียงส่วนเล็ก ๆ ส่วนหนึ่งขององค์ความรู้ทั้งหมด อาจจะไม่ได้ contribute อะไรให้ใครมากมาย แต่มันเป็นเพียงความสนใจส่วนตัว และเราสามารถจัดการกับมันได้ พูดถึงเรื่องนี้ทำให้นึกถึงว่า วันก่อนอ่านเว็ปบอร์ดพันทิป เจอกระทู้หนึ่งที่อ่านแล้วให้ข้อคิดที่ดีสำหรับนักเรียน ป.เอก คนที่ลงกระทู้พูดถึงอาจารย์ที่ปรึกษาของเขาที่ได้ให้ข้อเตือนใจที่ดีว่า
อ่านแล้วก็รู้สึกดีขึ้นมานะ...จะว่าไป อย่างน้อยก็เตือนให้เราได้คิดว่า ถึงแม้ว่าสิ่งที่เราทำอยู่จะมีความสำคัญมากน้อยเพียงไรมันไม่ได้สำคัญเท่ากับว่ามันเป็นสิ่งที่เราชอบ เรารู้สึกว่ามันสำคัญสำหรับเราก็พอ ก็ตั้งหน้าตั้งตาทำไปเหอะนะ ฮาๆๆ
เฮอ! ..... censored! December 04 The Declaration of My BlogThis blog is created to satify personal needs as a personal dairy. It mainly intends to keep the blog owner's idea of his life, emotion, and routine, rather than providing another source of acedemic outlet or very sophisticated philosophy. The blog owner apologises those who look for the latter type of content, and kindly suggest them to find other blogs instead. Although the messages contained in this blog are meant to convey to his friends, the blog owner also welcomes public veiwers. However, as a general manner they should also respect the blog owner's primary intention. Thank you for your understanding and hope this statement would clearly identify the blog's position. November 27 กลอนพาไป หรืออารมณ์พาไปหว่าวันนี้อารมณ์สุนทรีย์อีกแล้วครับท่าน พอดีอ่านบทกวีจีนโบราณสมัยราชวงศ์ซ่งที่เคยลงไปก่อนหน้านี้ 水調歌頭 (但願人長久) รวมทั้งคำแปลภาษาอังกฤษ เลยไอเดียกระฉูด ว่ามีใครแปลเป็นภาษาไทยหรือยัง แต่เท่าที่จำได้น่าจะมีแล้ว โดยเฉพาะแปลเป็นบทร้อยแก้วเพื่อศึกษาความหมาย อย่างน้อยก็เคยเห็นในบทพระราชนิพนธ์แปลบทกวีจีนในสมเด็จพระเทพฯ ซึ่งมีชื่อหนังสือว่า "หยกใสร่ายคำ" อยู่ครั้งนึง แต่ก็ยังไม่เคยเห็นแปลเป็นบทร้อยกรองภาษาไทยนะนั่น หรือผมยังไม่เคยเห็น แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาเพราะของอย่างงี้มันมีกันได้หลายสำนวน ผมเลยดำริคิดชอบแปลเป็นร้อยกรองภาษาไทยในรูปกลอนแปดเสียเลย ให้มันรู้แล้วรู้รอดไป ก็ออกมาเป็นอย่างที่เห็นข้างล่างครับ จะว่าไปก็ไม่เลว อิอิ (อ๋อ มีข้อแนะนำ : ควรอ่านบทกวีเดิมภาษาจีน ถ้าอ่านได้ หรือ บทแปลภาษาอังกฤษ ควบคู่ไปด้วย ผมพยายามคงคำสำคัญ ๆ ตามต้นฉบับที่ยังไม่ได้มีการตีความออกมา เช่น "หอคอยหยก" ในภาษาจีนหมายถึงพระจันทร์ เป็นต้น ถ้าแปลแบบตีความให้กระจ่างก็ไม่มันส์ดิครับ ฮาๆๆ) แสงจันทร์สาด ส่องหล้า แต่ยามไหน ดื่มเมรัย เคล้าถามฟ้า นภาเอ๋ย
อยากรู้ว่า บนชั้นฟ้า กี่ยามเอย หรือล่วงเลย ผ่านเพลา มากี่ปี
ข้าอยากลอย ล่องลม ชมบุหลัน แต่จิตพลัน ไหวหวาด มิอาจหาญ
หากได้เชย หอคอยหยก ทิพย์พิมาน คงสะท้าน สูงหนาวเหน็บ เจ็บเพียงไร
จึงแค่โลด โดดเล่น เต้นเคล้าแสง- จันทร์อร่าม งามแจ่ม แสนสดใส
เพียงอยู่บน โลกา อันห่างไกล คงอาจไม่ มาเปรียบ เทียบบนจันทร์
ในห้องโถง สีชาด งามหมดจด ประดับม่าน งามงดปลิว พริ้วไสว
ตามหน้าต่าง กรอบประตู สลักลาย ได้แสงจันทร์ ฉาดฉาย ส่องกมล
ศศิคลาย เหงาจิต มิไหลหลับ เพ่งดูนับ ว่ากลมแท้..เกิดสงสัย
ไฉนเลย งามมนนัก ทุกครั้งไป ยิ่งยามคน ห่างไกล เนาแยกกัน
เหมื่อนชีวิต หมุนเปลี่ยน เวียนสลับ สุขลาลับ ทุกข์ละเลื่อน เหมือนใจหาย
อยู่เคียงกัน ถึงวันมา ต้องจากกาย เหมือนจันทร์ฉาย วันแรม พลันมืดมน
จันทร์มีเสี้ยว มีสุก มีสว่าง เป็นวิถี หนทาง ไม่หยุดผัน
ธรรมดา มนุษย์ คงเช่นกัน ต้องห่างหาย ตายจากกัน ในวันแรม
ขอแต่ให้ เราสอง ครองชีวิต อีกนานนิตย์ เพียงเพื่อ ได้ชมแข
แม้กายห่าง ร้างไกล ไม่ผันแปร เพียงได้แล เดือนเดียวกัน ก็สุขใจ November 26 My favourite Chinese poem明月幾時有，把酒問青天. 不知天上宮闕，今夕是何年. 我欲乘風歸去, 唯恐瓊樓玉宇，高處不勝寒 起舞弄清影，何似在人間. 轉朱閣，低綺戶，照無眠. 不應有恨，何事長向別時圓. 人有悲歡離合，月有陰晴圓缺. 此事古難全，但願人長久，千里共嬋娟.
English Translation:
Bright moon, when did you appear? Lifting my wine, I question the blue sky. Tonight in the palaces and halls of heaven what year is it, I wonder? I would like to ride the wind, make my home there, Only I fear in porphyry towers, under jade eaves, in those high places the cold wind would be more than I could bear. So I rise and dance and play in your pure beams, though this human world — how can it vie with yours? Circling red chambers, low in the curtained door, you light our sleeplessness. Surely you bear us no ill will — why then must you be so round at times when we humans are parted! People have their griefs and joys, their togetherness and separation, the moon its dark and clear times, its roundings and wanings. I only hope we two may have long long lives, may share the moon’s beauty though a thousand miles apart. November 25 กลอนพาไป ยามเย็น นั่งเล่น คลายเหงา ใยใจ ยังเฝ้า คะนึงหา ยิ่งห้าม ยิ่งคิด ติดตา ใจหนอ อ่อนล้า จริง...ใจ
เราล้อ เราเย้า เราเล่น เราเป็น ฉันเพื่อน ใช่อื่นไหน
ใกล้ชิด อาทร ห่วงใย แต่ฉันสิ หวั่นไหว แล้ว..เธอ
 วันนี้ ฉันนั่ง ลำพัง ไม่มี เธอนั่ง เคียงใกล้
นั่งคิด เธออยู่ แห่งใด คิดถึง ฉันบ้างไหม เพื่อนเอย
เธอคง ไม่รู้ ใจนี้ ที่ฉัน ปันให้ รู้ไหม
หวังสักวัน เธอรู้ ความใน และเพียง แค่เห็นใจ ฉัน...พอ
ในความ เป็นจริง ฉันรู้ ฉันได้ แค่ดู อยู่ใกล้ ๆ
คงเป็น เพียงเพื่อน ใช่ใคร คงไม่ อาจเป็น อื่นเลย
ขอเพียง เธอรู้ ฉันนี้ ยังเป็น เพื่อนที่ดี อยู่เสมอ
มีความ จริงใจ ให้เธอ เป็นมิตร เยี่ยงเกลอ ตลอดไป
 จะเก็บ ความรู้สึก ดี ๆ นี้ ที่แม้เธอ อาจยาก รู้ได้
เก็บใน ส่วนลึก ของจิตใจ ตราบจน วันไกล จากกัน
ฉันจึงมา นั่งอยู่ ตรงนี้ คิดทบทวน สิ่งดี ๆ ที่ผ่านผัน
ตะวันคล้อย ลอยลับ ฉันนับวัน เธอกลับมา พบกัน อีกเพื่อนเอย...  (classified)November 24 Summer has started here!OMG, summer has arrived!!!! It's been hot for almost a week already...and I guess this is a sign of a permanent summer time. Isn't it weird that last week there was sleet and the following week it's damn hot like this? The average temperature during the day time is around 30 degree Celcius, and at night around 11 degree. Actually it gives me a feeling of being in Thailand. The only difference is it's more humid over there and verry dry here.
I want to go home!!! I must say. It must be horrible staying here during summer when the weather is hot and most of people go home. Today I even had that feeling when I was having coffee with my friend in a cafe somewhere in the middle of the campus where undergrad students always hang out during the semester. In the cafe, I guess the average age among the customers should be around 45 years old and I might be the youngest one there!
Well, that's not bad. The worst is it's quiet...too quiet to be alone.What's the plan for my first summer in Australia? I am not sure...but certainly I may have to work over the period until the school starts again. My work hasn't been completely done. I just sent my first draft to my supervisors yesterday. Hopefully it will turn out to be quite okay and I should be ready for my proposal seminar before the Christmas break. Otherwise, I have to wait until next year around January if my panel members are around.
I might take a short break to Sydney or Melbourne, but who's going with me? Everybody is going home! Perhaps, I will end up just being in Canberra; no one to go have coffee with, no one to hang out at night with, no one to talk to.....what a horrible life esp. in the mid of summer. I will dry up till death here. Plus, many people has warmed me that summer here is terrible as there are a lot of flies all over. OMG......! I will be dying with flies flying over my corpse, and nobody cares!!!
 Okay, I'm a bit dramatic, aren't I? So, I should just sing "I will survive" everyday to cheer myself up! haha  November 19 A beautiful day with great mind and...?My Saturday started with early wake up for Sup and I agreed to enjoy our morning with a cup of coffee and breakfast in the city. Haha...at least, I could show him that I could get up by that time!!
He always challeges me if I can wake up that early. It was nice to spend the morning like that sometimes, you know. I used to do that with some friends in Manhattan when I was studying over there. Back then, we started our Saturday with coffee and breakfast, usually bagel and creame cheese, yum yum! Then, we continued walking from Columbia Univ. area, which is in the Upper West side, to Midtown Mahattan around 72nd St. and took a coffee break again..I think that's how I've become a coffee lover instead of tea. Well...it took us a while to reach Midtown as we also did window shopping along the way. If we were not too tired we would continue walking further to Union Sqr. around NYU. There, there are plenty of cafes and nice restaurants where we would stop and had lunch. Sometimes, we took a train from Midtown to Chinatown for dimsum!! God, I can spend pages and hours telling you about my great Uptown-boy life in New York. It was fab! Anyway, back to my hinterland town -- Canberra! Yah, I could actually spend the entire morning walking though there were nothing special at all. We just wandered around, going from one shop to another, and kept trying products but not buying them. It's very typical window shopping that I also get used to from the experience of being with my close female friends in Bangkok. They are shopping queens. If I just act that I pay for them I could look like a sugar daddy or "Ah Sia". hahaha.
So, I guess no matter where I am the size of a city is actually not so important. I came to my conclusion that, rather, a good company is much counted. Even only a good friend who can accompany and be happy to be around you, and vice versa, should be a gift from the Heaven. Sup is not a bad company at all. From the outlook he may look normal and probably not very talkative, but in fact he talks a lot. I sometimes feel that I am the one not having the gift of the gab, which is contrary to the image many people think about me. Hanging out with him sometimes gives me a different mood that I may not usually get from people in the field of Social Sciences. He has some different logics and views that I might never think about. So, it's interesting to listen and to hang out with him too. Anyway, we eventually came back to campus around 2pm. Wow..I didn't know that we would go out for that long!
Well, back to my room aiming to study and continue writing my proposal, I failed! After I had late lunch I felt so sleepy that I couldn't resist lying myself on the bed. I woke up an hour later and felt so bad that I couldn't work at all. I think the big problem studying in my room is the light. Natural light can't reach into my room which leaves me to depend on four light bulbs. They are all soft-toned and yellowish coloured. It should be good for decorating a cosy-comfy room, but probably not for a studying room. It is okay at night, but horrible during the day time when I need to study under white light. Why don't I study in my office at School, you may ask? Well, it's a bit far and most of materials are in my room already, plus, I have to share the space with the other 2 officemates there. Anyway, I then called Jon and went to his room to have a chat and coffee. Then, we went to walk around the campus by Lake Griffith before coming back to my dorm to cook dinner. Spending time with Jon was also nice as he normally talks a lot and also likes cooking and enjoying good food. So, my evening was also great by having a good company as well.
Have I become less talkative and boring? Hmmm....but for sure, I've attached to a good company by now. Yes, the blank I left in my blog title should be completed with the word, 'a good company'. When's it going to be my farewell party?Yesterday we closed the weekday with a farewell party for Sawat, a PhD graduate in engeneering after 5 years. The party went well, perhaps, with an alcoholic stimulant!!
 Well, don't take me wrong as we didn't engage in any hard-core spirit; we only had some bottles of beer and gin. I only drank gin with juice, so I was not drunk. That should be enough to drive my courage out and entertain the crowd. We chatted and watched a short VDO clip edited by Jon. It was nice and somehow touching, esp. to someone! The party ended up with a group and individual karaoke singing with Sawat playing the quitar. God, I can't imagine that I could be that crazy....!!  The party ended nicely and left me with a little query when it is going to be my farewell party, the question that I have to find the answer by myself through my action. I am trying to, believe me!
|
|
|
